Het NADEEL van de twijfel

Brecht Arnaert van Macro Trends in

popular

Vorige week wist Janet Yellen te vertellen dat een crisis zoals in 2008 niet waarschijnlijk was “in our lifetime”, en dit omdat het banksysteem “very much stronger” zou zijn geworden. Tja. Vertel dat aan één van de mensen in onze groeiende lijst aan prospects die maar liefst 2 ton verloor toen Banco Popular diezelfde week “gered” werd. Om van de Italiaanse banken nog maar te zwijgen.

Het doet me spontaan denken aan het advies van Beaumarchais bij monde van zijn personage Basile in de Barbier van Sevilla: “Mentez, mentez, il en restera toujours quelque chose.” Of met andere woorden: als je liegt, dan moet je liegen zoals de duivel: niet timide zijn in de leugen en niet eventjes, maar stoutmoedig en altijd. Lieg zelfs over wie de ware president van de Fed is. Niet Yellen natuurlijk, dat is een handpop. Stanley Fisher, dat is de man achter de schermen, de spreekwoordelijke “handler” van die kuismadam-turned-president.

Fisher is niet zomaar een bankier. Van 2005 tot zijn aanstelling tot vice in 2013 was hij hoofd van de Israëlische Centrale Bank. Tiens. En ik die dacht dat de centrale bank van een land één van de meest strategische instellingen van een land waren? De VS geeft zijn unieke monetaire wapen – het kunnen bijdrukken van de wereldmunt – dus in handen van een Israëlisch staatsburger? Interessant. Zou dat de positie van de VS in Syrië kunnen verklaren? De vraag stellen is ze beantwoorden. Alle wegen leiden naar Wall Street. En van daar naar Tel Aviv.

Checken we even het beleid van de Fed, dan wordt nog veel meer duidelijk. In de jaren 90 werden economische huurmoordenaars zoals John Perkins erop uit gestuurd om wat we vandaag de BRICS noemen diep in de schulden te steken. Eén zo’n land was Rusland, geleid door zatlap en landsverrader Jeltsin. Onder zijn “beleid” kon Wall Street de beste brokken van het Russiche patrimonium eruit pikken, en ondertussen het land ook nog eens diep in de schulden storten. Tot het in 1998 failliet ging.

Wall Street is daar nog steeds kwaad over. Men heeft niet graag dat schuldslaven de dans ontspringen. Wanneer een jaar later namelijk, in 1999, Poetin vanuit het niets plots eerste minister wordt, begint men te vermoeden dat het failliet gaan van Rusland wel eens een bewuste keuze kan zijn geweest. Sindsdien is die man de baarlijke duivel. In het begin nog niet heel erg, omdat men nooit had kunnen vermoeden dat hij zo’n machtsconcentratie zou ontwikkelen. Maar toen hij in 2003 maffiabaas Mikhail Khodorkovsky gevangen zette, was het stilaan welletjes.

Voortaan zou de oude Wolfowitz-doctrine worden gehanteerd, een op zich wat in verval geraakte neocon-strategie voor totale dominatie van de VS. Rusland moest eraan, en alles zou voortaan in het werk gesteld worden om dat land terug onder de knoet van Wall Street te krijgen. Is het dus toeval dat in 2004 en 2009 het Wall Street-leger (NATO) uitbreidde naar Oost-Europa, tegen alle afspraken in? De vraag stellen, nogmaals, is ze beantwoorden.

Alles is dus rook en spiegels. Het gaat niet waarover men zegt dat het gaat. Wat centrale bankiers u dus ook zeggen: geef ze het NADEEL van de twijfel.

Meer informatie over Brecht en zijn gedachtegoed treft u hier aan.

Brecht Arnaert

Brecht Arnaert

Brecht Arnaert is als monetair expert verbonden aan de Universidad Rey Juan Carlos te Madrid, en is sinds november 2013 de hoofdredacteur van MACRO Trends. Onder zijn leiding is het blad verschoven van een blaadje over goud en goudmijnaandelen, naar een gedegen blad over de gevaren van het monetaire systeem, en hoe zich daarop voor te bereiden. De analyses van Brecht Arnaert zijn op zijn zachtst gezegd controversieel, maar zetten u als belegger aan tot denken over de enorme risico's die u loopt. Risico's die u kan vermijden indien u zijn raad opvolgt.