Hou uw poeder droog

Brecht Arnaert van Macro Trends in

Hou-uw-poeder-droog

Soms twijfel ik aan mijn beleggingsstrategie. Soms denk ik: “Ach, Brecht, je bent te negatief. Het loopt allemaal zo’n vaart niet. De Dow, de meerwaarde op obligaties, vastgoed: alles stijgt en jij blijft achter”. Vooral met dit terrasjesweer besluipt me een ongewoon optimisme. Alles lijkt peis en vree: “Ja, het komt goed!”

Maar dan check je de pers, en je merkt hoe alles verbloemd wordt weergegeven. De Italiaanse banken die op omvallen stonden kregen maar liefst 17 miljard euro. Tien jaar geleden zou zo’n nieuwsbericht twee weken “buzz” hebben opgeleverd: uitzonderlijk! Vandaag slaat zelfs niemand er acht op. Het is een nieuwsbericht zoals een ander, en het passeert. De signaalwaarde van slecht nieuws is feitelijk nihil geworden. Mochten die banken gered geweest zijn met 170 miljard euro, dan nog had er niemand ook maar een opmerking gemaakt.

Dat duidt er voor mij op dat de goegemeente slaapt. En hoe! MACRO Trends heeft een bereik van 15.000 mensen, maar dat is een peulenschil in vergelijking met het bereik van grote kranten zoals De Standaard, het NRC Handelsblad of De Morgen. Wij mogen schrijven wat we willen, de impact van onze visie is klein. Jan en Mie kijken naar tv, zien nieuws passeren over “de crisis” maar zijn er ondertussen al zo gewend aan geraakt, dat de “sense of urgency” weg is gevallen.

En het is op zo’n momenten dat mijn West-Vlaamse aard boven komt: wij vertrouwen niemand. Teveel vreemde overheersers gehad. Een georganiseerde hongersnood in 1847, gevochten aan de IJzer, de Kemmelberg 10 meter lager na de oorlog. Het leven is lijden, en als het te mooi wordt voorgesteld, kan het niet waar zijn. Wantrouwen zit in onze genen. Want dat zijn het, niet? De centrale banken gaan weer hiken, en dus is de crisis nu toch zeker wel over?

Ik zeg u: hij is nog niet eens begonnen. Het is niet omdat de beurzen gestaag stijgen dat die stijging echt is. Beursgenoteerde bedrijven lenen geld aan nul procent, en kopen daarmee eigen aandelen in. De Zwitserse Centrale Bank koopt Apple. En centrale banken kopen rechtstreeks bedrijfsobligaties op, iets wat tien jaar geleden ondenkbaar was. In het kort: nu kan er eigenlijk niets meer failliet gaan dat men niet wil laten failliet gaan. Of nog: de dag dat men beslist om de stekker eruit te trekken, is de dag dat de reset begint.

Dat kan natuurlijk niet zonder cover-up. Ik blijf erbij. De relatie tussen de staat en de centrale bank is er één van schuld in ruil voor geld. De relatie tussen de burger en de staat is er één van rechten in ruil voor belastingen. Maar er is vrijwel niemand die er bij stilstaat dat er ook een relatie bestaat tussen de burger en de centrale bank. Dat is er één van culturele subversie, langgerekte psy-ops, false flags, haatzaaierij, moord op commando: alles “wat je normaal alleen in fillems ziet.”

Daarom: hoe het “end game” zal uitspelen weet niemand. Er zijn teveel onzekere factoren, en de manipulatie is totaal. En dan plots weet ik weer perfect waarom ik doe wat ik doe als het op beleggen aankomt: wat er ook gebeurt, mij zullen ze niet hebben.

Uw ketter,

Brecht.

Brecht Arnaert

Brecht Arnaert

Brecht Arnaert is als monetair expert verbonden aan de Universidad Rey Juan Carlos te Madrid, en is sinds november 2013 de hoofdredacteur van MACRO Trends. Onder zijn leiding is het blad verschoven van een blaadje over goud en goudmijnaandelen, naar een gedegen blad over de gevaren van het monetaire systeem, en hoe zich daarop voor te bereiden. De analyses van Brecht Arnaert zijn op zijn zachtst gezegd controversieel, maar zetten u als belegger aan tot denken over de enorme risico's die u loopt. Risico's die u kan vermijden indien u zijn raad opvolgt.