I am Spartacus

Brecht Arnaert van Macro Trends in

I am Spartacus

Mark Twain zei ooit: “Een goudmijn is een gat in de grond met een leugenaar ernaast.” Ver van de waarheid zal hij niet gezeten hebben, want hoewel aanlokkelijk – in wezen is het puur geld uit de grond halen – is het eigenlijk een zeer risicovolle investering. En dan nog niet eens omwille van het grondwater, of stakingen, of de prijs van petroleum. Neen. Omwille van de overheid.

Turkije, bijvoorbeeld, heeft zopas beslist dat haar Centrale Bank het voorrecht krijgt om alle goud dat op haar grondgebied wordt geproduceerd op te kopen nog voor het naar de markt kan. Met zelfgedrukte lira’s natuurlijk, of wat dacht u? Zo zie je maar: als het erop aankomt, bezit u in feite niets. Of zoals father Williams het ooit zei: “If you can’t stand in front of it with a gun, it ain’t yours”.

En gelijk had ie. Die staatsschuld namelijk, dat is altijd het excuus dat gebruikt wordt om gelijk welke belasting erdoor te jagen. Maar eens u doorheeft dat het onderpand voor die staatsschuld de belastingen zelf zijn, dan snapt u dat wij gevangen zitten in een “perpetuum culpabile”: een eeuwigdurende schuld, die principieel niet af te lossen valt. Waar zijn we dus mee bezig? Simpel: met het kannibaliseren van alle sociaal, moreel, cultureel en spiritueel kapitaal.

Nochtans is er een uitweg. In 2012 namelijk, te midden de Griekse pseudo-crisis (dat is nooit een echte crisis geweest, maar werd gebruikt om nog meer Europese centralisering erdoor te jagen) viel er een interessant fenomeen te bespeuren: Artur Mas, de toenmalige chef van Catalonië, zei Madrid de wacht aan wat betreft het mee helpen afbetalen van de Spaanse staatsschuld.

Meteen schoot de prijs van de Spaanse schuld de lucht in. Prompt mocht Mas op de koffie bij Rajoy: hij had leverage. Het niet-betalen van de Spaanse staatsschuld, namelijk, zou het binnen de kortste keren onmogelijk maken voor Spanje om zich te herfinancieren op de obligatiemarkten. Dit was een acuut probleem. Maar Mas, de idioot, liet zich om de tuin leiden, en ging met enkele mineure concessies terug naar Barcelona.

Had hij toen doorgezet, dan was zijn land vandaag al onafhankelijk. Het meer nefaste deel van dat resultaat ware inderdaad ook een wereldwijde crisis geweest. Maar dat is écht geen argument. Die crisis moet sowieso komen, de vraag is alleen wie hem in gang zet. En ik geef het u op een blaadje: het zullen de centrale bankiers zélf zijn die er vroeg of laat de stekker uit trekken. Eén false flag zoals 9/11 en het is gebeurd. En dan zijn we allemaal nog afhankelijker.

Soms droom ik van een front van 300 Spartaanse ondernemers uit de Lage Landen die ostentatief beslissen hun BTW niet meer aan de staat door te storten, maar in een fonds onder te brengen dat maar één doel heeft: de vergoeding voor de juridische verdediging die zeker zal nodig zijn wanneer de staat hen begint te vervolgen. Mannen van staal, die doorgaan tot het einde.

Zo’n plan kan niet mislukken. Aangezien het gerecht jaren achterstand heeft, en de staat financieel niet eens die tijd heeft, is de crisis van de staat zeker. En dan controleren wij de afloop ervan. Alleen … wie is bereid tot zo’n offer? Moet ik het brengen? Of zal u het doen? Dààr ligt de hond gebonden.

Brecht Arnaert

Brecht Arnaert

Brecht Arnaert is als monetair expert verbonden aan de Universidad Rey Juan Carlos te Madrid, en is sinds november 2013 de hoofdredacteur van MACRO Trends. Onder zijn leiding is het blad verschoven van een blaadje over goud en goudmijnaandelen, naar een gedegen blad over de gevaren van het monetaire systeem, en hoe zich daarop voor te bereiden. De analyses van Brecht Arnaert zijn op zijn zachtst gezegd controversieel, maar zetten u als belegger aan tot denken over de enorme risico's die u loopt. Risico's die u kan vermijden indien u zijn raad opvolgt.