Respect voor de kleine aandeelhouder

_pic-web-4

Misschien romantiseer ik het verleden te veel, maar ik kan me niet van de indruk ontdoen dat het respect voor de kleine aandeelhouders er niet op gebeterd is de laatste jaren. Dat er geweldige bedrijven van de beurs verdwijnen zoals de brouwer Duvel­Moortgat, gewoon omdat het kan vanwege het heel goedkope geld dat ze konden gaan lenen, is frustrerend maar begrijpelijk. Als je weet als hoofdaandeelhouder dat de beursnotering je vooral geld kost en dat je de beurs niet nodig hebt om het kapitaal op te halen om je groei te ondersteunen (als je het zelfs al nodig zou hebben) snap ik dat ze al anders beginnen denken. Als je dan ook nog weet dat je je lening die je moet aangaan voor het uitkoopbod nog heel snel kan terugbetalen door een superdividend uit te keren en de toekomstige groei, dan wordt het nog aantrekkelijker. Duvel kon sinds zijn beursexit verdubbelen in omzet en EBITDA, iets waar we als kleine aandeelhouder dus niet van konden genieten.

Er kunnen ook andere redenen zijn. CMB ging van de beurs weg toen de sector in crisis zat, maar ook vandaag stapelen ze de verliezen nog op. Zulke hoogtes en laagtes zijn eigen aan het droge bulk vervoer op zee. Ook hier zonde voor de kleine aandeelhouder, maar begrijpelijk dat de familiale aandeelhouder er voor kiest zijn eigen koers te kunnen varen zonder het vergrootglas op wat ze doen die een beursnotering meebrengt. Bij beide bedrijven blijf je als kleine aandeelhouder gefrustreerd achter, want de risico’s hebben we mee mogen dragen, maar de uiteindelijke vruchten (bij Duvel nu al, en bij CMB ooit), daar kunnen we niet meer van mee profiteren. Begrijpelijk dus van de familiale hoofdaandeelhouder, maar zeer teleurstellend voor de kleine aandeelhouder.

Wat zich echter afspeelde bij Sapec vind ik persoonlijk een totaal gebrek aan respect voor de kleine aandeelhouders. Deze holding verkocht haar kroonjuweel, de landbouwtak, waardoor er in wezen enkel nog maar enkele verlieslatende bedrijven overblijven. Voor de inkomsten van de verkoop wilde de familie Velge, die bijna 55% bezit van Sapec, een zo voordelig mogelijke manier vinden om deze uit te keren aan de aandeelhouders. Dit zou onderzocht zijn, maar hier was blijkbaar geen mogelijkheid toe. De uitkering diende te gebeuren via een dividend. Een dividend van €150 per aandeel waarvan de koers toen rond de €160 draaide. Als kleine aandeelhouder hou je echter maar €105 over van deze €150 (30% roerende voorheffing). Institutionele beleggers betalen deze roerende voorheffing niet,… . En slechts enkele dagen voordat het aandeel ex­dividend gaat, komt de familie met een bod om Sapec van de beurs te halen tegen €60 per aandeel, na uitkering van het dividend.

De Rulingcommissie die gaat over de goedkeuring van bepaalde fiscale handelingen waarvoor de richtlijnen eigenlijk niet duidelijk genoeg zijn, besliste dat het uitkeren van het dividend nadat het bedrijf van de beurs werd gehaald abusief is. Tja wat verwacht je ook anders, dat ze een potentieel van meer dan €20 miljoen aan inkomsten uit roerende voorheffing van particulieren gingen laten lopen? Waarom kon men bij Duvel Moortgat wel een superdividend uitkeren nadat het bedrijf van de beurs is gehaald en niet bij Sapec? Simpel, omdat Sapec het dividend al had aangekondigd. Als je dan moet lezen dat de familie Velge er al langer over dacht om het bedrijf van de beurs te halen, dan moet dit als kleine aandeelhouder wel heel zuur smaken, ondanks de enorme koersstijging.

De verdediging van de familie Velge is dat ze voordien het geld niet hadden om een bod uit te brengen. Wie gelooft zoiets? Als je binnen Sapec een cashberg hebt, waar je nadat je het bedrijf van de beurs hebt gehaald aanspraak op kan maken, dan ga je me niet vertellen dat je geen bank vindt die je voor een periode van bijvoorbeeld twee jaar dit geld niet wil lenen. Volgens mij is de echte reden dat dit de goedkoopste oplossing was voor de familie, en omdat zij enkele procenten besparen, betaalt de kleine aandeelhouder. Want een bedrijf van de beurs halen beslis je niet op één­twee­drie.

Sam Hollanders

Sam Hollanders

Sinds juli 2014 is Sam Hollanders de auteur van SMART Capital, dit na de fusie met de nieuwsbrief BeursLoper waar hij sinds 2011 zijn klanten voorzag van aandelentips. Sam Hollanders is een echte waardebelegger en voelt zich ook met kleinere bedragen steeds mede eigenaar van de bedrijven waarin hij belegt. Vanuit deze filosofie selecteert hij enkel aandelen welke hij bereid is te houden, ook als de beurs voor enkele jaren zou sluiten. Zijn portefeuille bestaat uit aandelen van hoogst kwalitatieve bedrijven en spotgoedkope aandelen of een gezonde mix van beide. Naast het waardebeleggen heeft hij zich ook toegelegd op de quantitatieve analyse van aandelen, deze methode sprak hem aan omdat hiermee elke emotie in de beleggingsbeslissing kan worden uitgesloten. Uiteraard zijn ook hier zijn belangrijkste parameters gebaseerd op het value investing, namelijk kwaliteit en onderwaardering. Naast auteur van SMART Capital geeft Sam Hollanders ook nog BrokerTarieven.nl (.be), VergelijkBrokers.nl en Samhollanders.com uit en schrijft hij columns voor Beste Belegger, Beurs.com en BeleggersPlaats.