The Art of the Deal

Brecht Arnaert van Macro Trends in

trump

Toen Donald Trump aankondigde voortaan 25% op de import van staal en 10% op de import van  aluminium te heffen, schoot het linkse journaille zoals gewoonlijk weer in een anti- Trumpiaanse kramp. Protectionisme! Een nieuwe handelsoorlog! Het leek wel het einde van de wereld. Wie de aankondiging van Trump echter degelijk bestudeerd heeft, die zal meteen merken dat de strategie van Trump een stuk subtieler is: uitzonderingen zijn mogelijk.

Mexico en Canada, bijvoorbeeld, zullen zulke importheffingen niet moeten betalen, op
voorwaarde dat er voortgang wordt gemaakt in het bewerkstelligen van een werkelijke
vrijhandelszone tussen de drie landen. Wat Trump in mijn ogen dus terecht doet is neen
zeggen aan de hypocrisie dat globalisering een neutraal proces zou zijn, en met de voeten
vooruit zeggen: “America First”. Is daar iets verkeerd mee? Is daar iets hypocriets aan?
Helemaal niet: het is het meest eerbare wat je kunt doen. Er is helemaal niks fout aan het
verdedigen van je rationeel eigenbelang. It’s the art of the deal.

Dit wil natuurlijk niet zeggen dat het afschermen van de import van Chinees staal een
positieve zaak is voor de Amerikanen. Vanaf het moment dat de binnenlandse producenten
weten dat ze tot 25% boven hun eigen prijs op hun gemak zijn tegenover het buitenland, kun
je ervan op aan dat ze hun prijzen zullen laten stijgen tot die grens. Importheffingen, evenals
exportsubsidies, zijn dus zonder enige twijfel nefast op de lange termijn. Op de korte
termijn, echter, stelt het je wel in staat om je onderhandelingspositie een stuk te
verbeteren. En dat is wat Trump dus doet.

Waarom lees ik nooit eens zo’n analyse in onze hedendaagse pers? Waarom moet en zal
Trump de boeman zijn? Ikzelf ben heel kritisch voor de man, zeker inzake zijn
buitenlandpolitiek. Voor 110 miljard dollar wapens leveren aan Saudi-Arabië, de
oorlogsretoriek jegens Iran opvoeren en zijn ambassade van Tel Aviv verhuizen naar
Jeruzalem: meer moet je niet doen om ervoor te zorgen dat de vrienden van Lockheed
Martin, Raytheon en General Dynamics dik geld verdienen. Wil u in iets beleggen dat
toekomst heeft, beleg dan in oorlog. Je kan er van op aan dat we dat met Trump gaan
krijgen: hij is er actief naar op zoek.

Het is dus zeker niet zo dat Trump een heilige is. Finaal is het allemaal business, de moraal
doet er niet teveel toe. Maar als we in dit debat nog niet eens een onderscheid kunnen
maken tussen een politieke houding die op zich legitiem is – “mijn eigen gemeenschap eerst”
– en de politieke filosofie die met die houding wordt uitgedragen naar de rest van de wereld
– “mijn eigen gemeenschap moet domineren” – dan mogen er nog veel opiniestukjes volgen:
ik zal ze niet meer lezen. De kern is dat globalisering onvermijdelijk is, zelfs sociaal, maar de
ware vraag is: volgens welke filosofie gaan we dat doen?

Eén ding is zeker: de filosofie die de VS vandaag uitdraagt, heeft helemaal niks meer te
maken met de idealen die de Founding Fathers voorop stelden. Overal moet “freedom”
worden gebracht, wat in de praktijk betekent: “Accepteer de dollar, of we bombarderen u
naar het stenen tijdperk.” Thanks, but no thanks.

Meer analyses, leugens, twijfels, waar- en onwaarheden over het monetaire stelsel treft u
aan in de nieuwsbrieven op de website van MACRO Trends.

Brecht Arnaert

Brecht Arnaert

Brecht Arnaert is als monetair expert verbonden aan de Universidad Rey Juan Carlos te Madrid, en is sinds november 2013 de hoofdredacteur van MACRO Trends. Onder zijn leiding is het blad verschoven van een blaadje over goud en goudmijnaandelen, naar een gedegen blad over de gevaren van het monetaire systeem, en hoe zich daarop voor te bereiden. De analyses van Brecht Arnaert zijn op zijn zachtst gezegd controversieel, maar zetten u als belegger aan tot denken over de enorme risico's die u loopt. Risico's die u kan vermijden indien u zijn raad opvolgt.